Mijn bevallingsverhaal

Gepubliceerd op 7 januari 2020 om 16:28

Het is alweer bijna anderhalf jaar geleden dat manlief deze foto van mij maakte tijdens de bevalling van Thijs. Een prachtige ervaring in het water, waar ik heel liefdevol op terugkijk. We waren fijn thuis in onze eigen omgeving. Met de gordijnen dicht, zacht licht, de geur van lavendel door de diffuser en mijn geboorte-playlist aan lag ik midden in de woonkamer ontspannen in bad. Precies zoals ik had gewenst. 

De nacht van de uitgerekende datum lag ik nog maar net een half uurtje in bed en toen plons, vliezen gebroken! Blij en spannend tegelijk dat het was begonnen ben ik toen luisterend naar geboorte affirmaties weer verder gaan slapen. De weeën (of golven zoals ik ze liever noem) waren nog niet heel sterk en ook de volgende ochtend waren ze nog onregelmatig en goed op te vangen. Het was hartje zomer en Pim en ik zijn nog gaan wandelen in het park. Dat maakte de golven sterker, die ik thuis opving met een geboortebal, rustige beweging en fijne muziek.

We belden de verloskundige aan het eind van de middag, de ontsluiting was wel begonnen en ze adviseerde nog maar even te gaan slapen. Maar toen ging het rap! Steeds sterker nam mijn lijf het over en raakte ik meer en meer naar binnen gekeerd. Eerst nog onder de douche en toen op de CUB bevalkruk, kijkend naar de affirmaties die ik had opgehangen en gefocust op mijn adem. De avond was begonnen en ik kon eindelijk het bevalbad in. Een zucht van verlichting, wat was dat warme water fijn! En het water bleef lekker warm, want het werd de heetste nacht van het jaar...

Met de gordijnen dicht, zacht licht, aromatherapie en mijn geboorte-playlist aan ging ik steeds dieper en liet ik mij door het water dragen. Wetende dat het niet lang meer ging duren. Pim week niet van mijn zijde met koude washandjes in mijn nek en liefdevolle aanmoediging. We deden het met zijn drieën, Pim, de baby en ik. Natuurlijk deed het ook zeer en heb ik in de transitiefase geroepen dat ik 'dit nooit meer zou doen'. Maar toen kwam er een switch en voelde ik dat het bijna zo ver was.

Onze verloskundige werd gauw opgetrommeld en was maar net op tijd. Ik begon met de persweëen mee te gaan, ik voelde me zo krachtig en oer. Met Pim achter me in het water voelde ik met een half uurtje de haartjes van Thijs en ik bleef hardop herhalen 'kom maar Thijs, het is veilig".

Daar was zijn hoofdje, gevolgd door een arm. Als superman kwam Thijs ter wereld en pakte ik hem zelf met beide handen aan. Hij is er! Hij kon niet langer wachten en kwam gelijk boven water en lag op mijn borst. Vol verwondering dat hij er was en dat ik het had gedaan, kon ik alleen nog maar uitbrengen "Welkom lieve Thijs, welkom op de wereld."